Vanaf het moment dat de wijnbouw algemeen verspreid was en dus economisch belangrijk werd, heeft de stad geprobeerd om deze bron van inkomsten aan te boren. Dit gebeurde voornamelijk via een accijns op het verbruik van landwijn. De wijngaarden zelf werden enkel bij uitzondering belast. Waarschijnlijk had dit te maken met het feit dat de bezitters van wijngaarden, meestal ook het beleid van de stad bepalen. Dit blijkt trouwens ook uit de vele ordonnanties die de wijnbouw moesten beschermen tegen de vrije markt. Bovendien werden de lonen in de wijnbouwsector erg laag gehouden.