De graanproduktiviteit is in verhouding tot de bevolking vooral op het einde van de 14de eeuw en op het einde van de 15de eeuw erg groot. De graanprijzen bereiken in deze periodes dan ook een dieptepunt, waardoor de teelt van nieuwe, meer rendabele gewassen gestimuleerd werd. De wijnbouw kon hiervoor in aanmerking komen, zeker in periodes van economische groei. De opbrengsten uit de wijnbouw waren, door het sterk klimaatgebonden karakter van de teelt, echter erg wisselend, hetgeen maakte dat de wijnbouw in periodes van economische onzekerheid niet meer aantrekkelijk was. De stijging van de graanprijs kan vermoedelijk, meer nog dan de loonkosten verantwoordelijk gesteld worden voor het verdwijnen van de wijnbouw. Enkel op het einde van de 16de eeuw zou een loonstijging ervoor kunnen gezorgd hebben dat de wijnbouw in de nog resterende wijngebieden verdween.