Rond 1846 was het kerkhof van Waanrode, gelegen rond de kerk, te klein geworden. Petrus Franciscus Vander Velpen, pachter van de kasteelhoeve, was bereid grond af te staan voor een vergroting aan de noorderkant. Aan de gemeente zou gevraagd worden om het straatje dat liep tussen het kerkhof en de grond van Vander Velpen, af te schaffen. Alzo werd besloten tijdens de kerkeraad van 18 oktober 1846. Met de gemeente werd op 8 november schriftelijk contact opgenomen.

Begin januari 1847 zag Petrus Franciscus Vander Velpen, die aanvankelijk van plan was wat grond te verkopen aan de kerk, af van de opbrengst van die verkoop en gaf "gratis aan de kerk van Waenrode den noodigen grond tot vergrooten van het kerkhof noordwaarts... op voorwaerde van door de haeg of kerkmuur te hebben eenen eeuwigen doorgang tot de kerk ten dienste der bewoonders van het pachthof toebehoorende aen zijne schoonmoeder Maria Elis. Vander Velpen." De kerkeraad stemde hiermee vanzelfsprekend in, maar wilde wel dat "de houten deur onder slot met alle hare toebehoortens zijn ten eeuwigen laste der gebruykers." Verder werden pastoor Roucourt en onderpastoor De Baus belast met de afhandeling van de zaak 'kerkhof'. Dat het wel degelijk erg gesteld was met het kerkhof, werd duidelijk door een verklaring van Philip Vander Velpen, koster, die belast was met het aanwijzen van de plaats waar de doodskisten begraven moesten worden.

"Ik beken", zei hij op 6 februari 1847,

"1° dat ik geene plaets meer weet aen te wijzen omdat geheel het kerkhof vol steekt;

2° dat de grafmakers dikwils verpligt zijn te veranderen van plaets omdat zij op doodskisten uytkomen;

3° dat er genen put tot begravenis meer kan worden gemaekt zonder daer uyt te delven verschijdene doodshoofden en gebeenderen dikwils ongodsdienstig en zelfs onmenschelijk om te zien...'

Een maand later deden de grafmakers Franciscus Pieck en Joannes Veekhoven er nog een schepje boven op: "Wij ondergeteekenen belast om te maken het graf voor Andilia Marcoen begraven op den 3de dezer maend om vier namiddag bekennen na lang gezocht te hebben om plaets te vinden voor een graf te maken dewijl het kerkhof te kleyn is, zijn wij ijndelijk uytgekomen op een cadaver het welk geheel het dorp van stank vervuld heeft, zoo zeer dat de voorbijgaenders van den stank gingen loopen en wij met veele onaengenaemheid en leed den grafput hebben moeten opnieuw toevullen."