De eerste vier jaar van de onafhankelijkheid van België was Diest de bakermat van het nieuwe Belgische leger (1). Van 1830 tot 1834 verbleef het leger in de stad en het militair kamp van Diest, dat zich uitstrekte over de heuvelruggen van het "Stijnenveld en de Vinkenberg", tot op enkele honderden meter van de basiliek van Scherpenheuvel. Na het vertrek van het militair kamp naar de heidevlakten van Beverlo (Limburg), bleef Diest een zeer gewaardeerde garnizoensstad. Meerdere tientallen regimenten vonden achtereenvolgens een onderkomen in de kazernen van de stad. In 1837 werd een aanvang gemaakt met de werken aan de vestinggordel die de stad volledig zou omsluiten (2). Twee forten, twee waterpoorten en vijf stadspoorten, vier "Lunettes" (3), gaven aan dit militaire bolwerk de naam van het "Modernste militaire verdedigingswerk van West-Europa". Helaas, amper 35 jaar na zijn afwerking, werd het eens zo geroemde verdedigingswerk waardeloos verklaard voor de nationale verdediging (4). Zijn verdedigingswaarde was zonder nut op militair gebied en alleen nog dienstig als verblijfplaats voor militaire troepen en magazijnen. Langzaam brokkelde het garnizoen af, zodat tussen de jaren 1850 en 1860 in onze stad nog één regiment (5), een militair hospitaal en de tuchtkompagnie overbleef.