Wat betreft het terugtrekken onzer kompagnie in de meidagen '40 moet ik er attent op maken dat, door de aard van ons geschut, we tamelijk verspreid opgesteld stonden. We gaven het relaas van een "groep" die, via Geetbets, Brabant binnenkwam.

Lezing van de "mémoires" van eerste-sergeant-majoor UBAGHS (chef van ons wagenpark en in het bijzonder van de trekkers­op-rupsbanden) leerde ons dat het grootste gedeelte van deze chauffeurs (mèt of zonder kanon) ons al voor was en Leuven doorkruiste, uit de richting van Tienen komend. Ze werden daar "gebombardeerd" tussen Galmaarden en Tienen. Er zijn trouwens onder hen geen slachtoffers gevallen. Ik zag er een hele boel, weer te Grimbergen. Er was één kamionette bij; chauffeur "Charel"­beroeps. De chef (per motor + vier trekkers zonder kanon! Opmerkelijk is wel de aantekening van vermelde beroepsonderofficier : "ik moest, met het pistool in de vuist, in Martenslinde. de chauffeurs van de "trekkers" uit het café halen. Ze weigerden munitie naar het Albertkanaal ts vervoeren".

Of dit negeren der bevelen een waarachtig "feit" is... ik laat het voor rekening van hem die het verklaarde, en van de betrokken chauffeurs. (Misschien kan René VUGHT hier klaarheid brengen?)

Wat ik zeker weet : er bleven minstens drie anti-tankkanonnen achter op de stelling Munsterbilzen-Genk. Voor deze manschappen is er niet de minste bevoorrading gekomen vanwaar dan ook. Geen voedsel - geen munitie. En het is duidelijk dat de betrokken manschappen slechte via ons "stuk" (op de oprit der brug) geholpen konden worden. Het was trouwens voor ieder van ons een reeds lang vaststaand "weten" : de stellingen ten Z.O. van de vermelde brug waren niet rechtstreeks bereikbaar voor welke aanvoer dan ook. Mulle grond (voortkomend van het graven van het Albertkanaal) kriskras en heel mild doorkruist met prikkeldraad ... de daarop geposteerde kanonnen waren te voren als "verloren" te beschouwen indien het menens werd. Aanvoer lange de "trek-weg" was gelijk aan zelfmoord voor de betrokken chauffeurs! Men vergeet maar al te licht hoe het Duitse luchtwapen superieur was. Luchtafweer kon hen niet deren ... Engelse en Franse (ook Belgische) jachtvliegers (om wat ruggesteun te geven) ontbraken totaal. En die éne Franse tank die, op 10 mei ('s avonds), ons even kwam groeten ... liet het ook hierbij. Later (en nog) deden de geruchten de ronde als zou bewuste tank "gestrand" zijn halverwege Diepenbeek.

Meteen is het duidelijk : van ons prachtige dozijn (12) anti­tankkanonnen waren we, bij het verlaten van 't Albertkanaal, meteen drie stuks armer. Zonde ! En naar de betrokken chauffeurs werp ik geen steen; ik breng alle respekt op voor de jonge rekruut-chauffeur die, niettegenstaande alle gevaar eraan verbonden, toch nog kwam opdagen om ons kanon weg te slopen. Het was een KEREL! (dienstplichtige 1939)