Nog steeds trokken vele vluchtelingen door de Dorpsstraat. Mijn moeder, mijn zusters en ik, wij maakten ons klaar om naar de Houwaartseberg te gaan. Wij hadden goed gegeten van de hesp die moeder op tafel had neergelegd en zij stelde voor het overige van de hesp op tafel te laten liggen ten einde de binnenvallende Duitsers goed te stemmen!

Door de velden bereikten wij de Houwaartseberg en wilden onze intrek nemen bij T. Van Horenbeek. Daar het huis van die familie van overal goed zichtbaar was, gingen wij naar het huis Labro, dat verscholen was op de helling van de heuvel te midden van een boomgaard. Achter het huis was er een zeer diepe weg, waar wij eventueel konden gaan schuilen. Wij werden daar zeer hartelijk ontvangen ofschoon er ook andere vrienden en familieleden aanwezig waren. Ondertussen zagen wij beneden op de weg Rillaar-Houwaart steeds soldaten en burgers voorbijtrekken. Na de middag ontstond er plots een stilte, geen mens of dier was er te zien, de vijand ging komen. Ik had mij teruggetrokken in de diepe weg, maar omdat ik van daar niets kon zien van wat er zich beneden in het dal afspeelde, trok ik naar een bosje in de buurt vanwaar ik een uitzicht had op het dal van Houwaart. In het bosje trof ik nog een paar mannen aan, bewoners van de Houwaartseberg. Lang hoefden wij niet te wachten, Weldra zagen wij de eerste troepen naderen uit de richting van Rillaar (of Tielt) naar het centrum van Houwaart toe.

Opeens zagen wij een motorrijder met zijspannetje de troep verlaten en dwars door de velden kwam hij met zijn makker recht op ons af. Aan de voet van de heuvel zwenkte hij en reed naar het huis Labro. Daarop hoorden wij geronk van vliegtuigen, die op geringe hoogte over de heuvel vlogen. Op dit moment dacht ik dat het met mij gedaan was. Ik liet mij vallen in het struikgewas en bleef daar liggen totdat alle gevaar geweken was. Toen ik dan eindelijk opstond, zag ik de motorrijder mét zijn zijspan terug door de velden rijden naar de steenweg om zich bij de andere troepen te voegen, Aan de overkant van het brede dal van Houwaart, zag; ik eveneens talrijke legerwagens die van Motbroek ( S. J. Winge ) in de richting van de Roeselberg (Houwaart ) reden.

Benieuwd en vol angst trok ik naar de hoeve waar ik mijn familie had achtergelaten, Daar stelde ik met vreugde vast dat zij over hun schrik heen waren. De twee waren zeer vriendelijk

---

149

geweest. Zij vroegen om eieren voor hen klaar te maken, Terwijl - vrouw des huizes daarmee bezig was, vroeg een van de Duitsers aan mijn oudste zuster om een knoopje aan zijn hemd te naaien. De soldaten vroegen waar de mannen waren. Een der aanwezigen antwoordde dat zij uit angst gevlucht waren. De Duitsers verklaarden dat zij eveneens bang waren. Nadat de Duitsers gegeten hadden, trokken zij weg en dankten hartelijk voor het eten en de ontvangst,