Vrijdag 24 mei
Helaas .... Wat te voorzien was gebeurde, maar dan ten koste van geweldige verliezen. De Leieslag ving aan en zou vier dagen duren, tot volledige uitputting van alle middelen. Het 6e Duitse Leger ondernam een hevige aanval aan weerszijden van Kortrijk en dreef een bres in twee divisiesectoren. In een gruwelijke
133
strijd wierpen de mannen van de 9e en 10e Div. de vijand terug en konden de breuken herstellen. Moorddadig en afgrijselijk waren daar de gevechten. Manschappen traden aan, manschappen sneuvelden er ongeteld. De Duitsers wierpen hun beste krachten in het vuur. Zonder verpozen bestookten de Stuka's onze stellingen, onze batterijen, onze kommandoposten, de konvooien en reservekrachten. Luttel, zo luttel was de hulp der geallieerde luchtmacht. Stuka's beheersten het luchtruim.
En toch hielden de Belgen stand, dapper in hun kleinheid, moedig in het verdedigen van wat hun heilig was en in de dood zelfs heilig bleef. Zij hielden stand aan het Albertkanaal, aan de Gete, aan de K.W.-lijn, aan de Scheldestellingen en het Vlaams Hoofd en aan de Leie, de laatste strook Belgisch grondgebied, Maar de Duitsers vielen aan in een andere sector, met man en macht, om deze kleine Belgische weerstand te breken. Zij rukten op in de richting van Ieper om de Britse en Belgische legers te scheiden, hun laatste doel.