Gedurende de acht maanden die aan de Duitse inval voorafgaan, komen bij tussenpozen Belgische soldaten op kantonnement in onze Oostbrabantse dorpen. Op 27 september 1938 brengt België zijn leger voor vijf dagen op versterkte vredesvoet. De echte mobilisatie nochtans, d.i. het oproepen van reservisten, volgt op 26 augustus 1939 : het zijn de militairen van Fase A, miliciens van de lichtingen 1932/1938 met onbepaald verlof.

Bij ons aan huis verblijven zo nu en dan van deze reservisten; 'n enkele keer een officier, een ander maal soldaten. Op voet van gelijkheid delen zij met ons het dagelijks leven. De onderlinge verhoudingen tussen de doorsnee buitenmensen, verlopen in die tijd zonder veel omhaal of rimram; ze berusten op eenvoud en gemoedelijkheid. Gastvrijheid alom en, bij wijze van spreken, de deur staat overal wagenwijd open. En als de lade van het antiek keukenkastje een zeker 'kistje' mocht bergen, ze is niet op slot en argwaan is overbodig. In deze geest wordt het dan ook niet als een last ervaren wanneer zich, bij ons achtkoppig gezin, nog drie soldaten voegen. Ik herinner mij levendig hun aanwezigheid; het zijn soldaat Joseph Goire uit Seraing en anderen uit Micheroux en Blégny. In vertrouwelijke omgang zijn ze als kinderen van den huize; ze werken mee, ze eten mee. Wanneer bovendien, in een winterbarre januarinacht, hun echtgenoten pardoes binnenvallen, kunt U zich voorstellen, geachte lezer(es), hoe 'plantrekken' als regel moest gelden. Maar er was vreugde en gezelligheid en terwijl wij, in een wijde kring om de Leuvense stoof, hart en voeten warmen, bakt moeder pannekoeken van het zoveelste beslag. Tijdens hun kortstondig verblijf doende dames ijverig mee met mijn zusters aan de rage van die tijd : breien, kakikleurige bivakmutsen, kousen en handschoenen. Die zaken worden nadien en met de nodige snuisterijen als toegift, in het pakketje-van-de-soldaat verpakt en verstuurd naar de jongens 'Ergens te Velde'.

Na een paar weken volgt het verplichte afscheid. Het vertrek van zulke 'kinderen' is een aangelegenheid die pijnlijk wordt aangevoeld, En al klinkt over de radio het succesdeuntje : 'Rats kuch en bonen', ... wij voelen ons eenzaam.

André NAGELS

Averbode