10 mei 1940 ... Rustig lig ik te slapen, wachtend op de dag die langzaam ontwaakt; 15 jaar, een hele toekomst lacht mij toe.

Rustig? Zo rustig toch ook niet. Werden vannacht de manschappen van het leger, die bij onze burgers gekazerneerd werden, niet opgetrommeld? "Alerte" noemen ze dat. Maar och, hoe dikwijls is dit de laatste maanden al niet gebeurd, waarom dan zoveel drukte hierover maken?

Rond vijf uur word ik gewekt door het gebrom van de eerste vliegtuigen. Het zijn eenheden van de vliegbasis Evere, die, telkens als er enig gevaar dreigt, naar het vliegveld van Neerhespen overkomen. Eerst stil, dan rumoeriger en harder klinkt het geronk en weldra zullen ze gaan landen. Opeens een oorverdovend geratel, dat ik niet thuis kan brengen en nog nooit gehoord heb. Dan de stem van vader "Och Here, nu schieten onze piloten naar elkaar". Plotseling enkele hevige zware knallen, waarvan later vastgesteld wordt dat het inslaande bommen zijn. In de verte de eerste zwarte rookwolken van de Belgische vliegtuigen, die branden. En toch, niemand die ook maar aan "oorlog" denkt.

Als de weerlicht is de hele gemeente te been. De onderwijzer, meester Matterne, die zich reeds bij de landing van de eerste toestellen naast het vliegveld bevindt, stelt vast dat een kogel van de Duitse mitrailleurs door de zak van zijn jas geschoten is. In de verte de eerste lichtgewonde, dan een zeer zwaar verbrande piloot, die de eerste zorgen ontvangt bij een burger. Ons vliegveld is aangevallen door jachtvliegtuigen van de Duitse luchtmacht.

Aangezien de elektriciteit uitgeschakeld is, zijn wij helemaal niet op de hoogte van de juiste toestand op hoger vlak. Verbaasd verneem ik nadien te Orsmaal-Gussenhoven dat België de oorlog verklaard heeft aan Duitsland. Wanneer ik dit bericht echter bekend maak bij mijn terugkeer, hecht men er nog steeds geen geloof aan. Zelfs onze soldaten, die volledig aan hun lot overgelaten, zonder hogere overheid, in verslagenheid en ontreddering ronddwalen, geloven nog steeds niet in "oorlog".

Na de middag worden alle militairen toch afgehaald door legerbussen. Opluchting staat op het gezicht van allen te lezen.

Intussen is een batterij voor de verdediging van het vliegveld aangekomen. Slechts één afweerkanon, dat natuurlijk niet opgewassen is tegen de Duitse Luftwaffe, die 's middags een nieuwe luchtaanval uitvoert en verdere vernieling toebrengt aan onze vliegtuigen.

Dat niemand de nacht doorbrengt in zijn woning, valt dan ook niet te verwonderen. Ofwel hokken enige gezinnen samen in een kelder, ofwel verblijven zij in "abrits", door henzelf in aller ijl opgericht. Bij mij thuis, achter in de tuin, is er een schuilplaats in de grond, waar minstens tien mensen bijna dag en nacht verblijven.

Nog heel wat maakt de gemeente Neerhespen mee tijdens de 18-daagse veldtocht, wanneer het vliegveld bezet wordt door Duitse jachtvliegtuigen, die er, ter begeleiding van de bommenwerpers, hun standplaats hebben.

(vgl. Linterse Tijdingen 3, 1980, nr. 1, blz. 17-18).

B. DRAELANTS

Neerhespen