In november 1969 vergaderden te Brussel de Ministers, die in de 21 landen welke deel uitmaken van de Raad van Europa, in het bijzonder gelast zijn met de zorg voor het behoud van het Monumentale Kunstbezit.

Deze bijeenkomst was een belangrijke gebeurtenis. Het was inderdaad voor de eerste maal dat de regeringen van zoveel Europese staten op één en hetzelfde ogenblik en gemeenschappelijk hun ongerustheid uitten over de bedreiging van de historische monumenten, één van de kostbaarste erfenissen van de Europese cultuurgeschiedenis.

Maar ook voor de eerste maal hebben de regeringen op officiële wijze zich gemeenschappelijk bereid verklaard om een politiek te ontwerpen die deze teloorgang zou afremmen.

Inderdaad werden de historische monumenten nooit zo erg bedreigd als heden het geval is. Er is vanzelfsprekend geen tegenstelling tussen de economische expansie en de technologische verwezenlijkingen van onze tijd. Europa dankt er in grote mate zijn sociale vooruitgang aan. Maar in de praktijk wordt onze maatschappij overheerst door de wedloop van produktie en consumptie.

Voor deze « verborgen verleiders » zijn de niet-produktieve monumenten, de oude stadskernen, de enge straten van onze middeleeuwse steden, de stadskanalen, slechts hinderlijke obstakels.

Maar voor wie de behoeften van onze maatschappij niet alleen zijn afgestemd op de wensen van vandaag, voor wie zich realiseert dat de culturele ontwikkeling geen ééndagsverschijnsel is, maar een gestadig voortbouwen op de verworvenheden van het verleden, zal zich bewust zijn van de noodzakelijkheid om dat historisch kunstbezit als getuigenis en inspiratiebron te behouden.